
Pedagogika człowieka samotnego
dział:
autor:
Pawłowska R. >> zobacz inne pozycje autora
Jundziłł E. >> zobacz inne pozycje autora
wydawca:Gdańska Wyższa Szkoła Humanistyczna
ISBN:83-89277-05-0
data wydania:2003
wymiary:20,5 x 14,5 cm; 380 str.
oprawa:miękka
Pedagogika człowieka samotnego
Pedagogika człowieka samotnego - ksiażka porusza przytoczone na konkretnych przykładach problemy samotności dzieci, młodzieży, dorosłych i ludzi starych. Lektura dla pedagogów, psychologów, socjologów, nauczycieli i studentów. Tytułowy „człowiek samotny" jest bohaterem, jeśli można tak powiedzieć, każdej filozofii ludzkiego dramatu; był nim zawsze i nieuniknienie takim pozostanie. Samotność jest bowiem - paradoksalnie -przypadłością społecznego sposobu istnienia człowieka. Człowiek „między ludźmi" już to żyje samotnie, już to odczuwa samotność. Doświadczenie samotności, mimo społecznego wyrazu istnienia, staje się udziałem każdego człowieka, podobnie jak nieuniknienie dokonuje się doczesny dramat jego egzystencji. Samotność jest w ten dramat wpisana, mimo że wszędzie w otoczeniu człowieka znajdują się inni ludzie.
Samotność dotyka dzisiaj wszystkich. Od dawna wiadomo, że zjawisko samotności współcześnie narasta i przybiera niespotykane w dotychczasowych dziejach ludzkości rozmiary. Ludzie samotni są wszędzie, zaś osamotnienie staje się udziałem każdego człowieka w jego indywidualnym położeniu od dzieciństwa, po młodość, dorosłość i starość. Syndrom osamotnienia ma swoje realne przyczyny. Jego istnienie i pochodzenie należy wiązać ze zjawiskiem rozpadu małych wspólnot kulturowych, a zwłaszcza wspólnot rodowych i rodzinnych, po wspólnoty małżeńskie włącznie. Zanik tych wspólnot wywołany niedostatkiem osobowych odniesień - w duchu wzajemnego szacunku i miłości - uczestników społecznych związków, jako konstytutywnych dla trwania we wspólnotowym przymierzu, przysparza najpierw kłopotliwego odczucia zagubienia w życiu, a w miarę pozostawania poza ramami wspólnoty, doprowadza osamotnionego do stanu „głodu sensu" istnienia. Syndrom osamotnienia ma swoje przyczyny zewnętrzne, związane ze splotem bezpośrednich, społecznych okoliczności, a te z kolei tłumaczą się wydarzeniami w skali makro, o cywilizacyjnym, kulturowym, czy wprost dziejowym wymiarze.












poleć znajomym
drukuj stronę





